මෙම විමුක්ති සටන අපේ අනිකුත් විමුක්ති සටන් වලට වඩා වෙනස්ය. එහි යුධ පිටිය මනසයි. එහි අරමුණ ආකල්ප සහ වටිනාකම් වල පරිවර්තනයයි. සැබෑ විමුක්තිය පැමිණෙන්නේ නිවැරදි දැක්ම සහ අවබෝධය, සම්මා දිට්ඨි තුළින් පමණි.
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඓතිහාසික කාර්යය ජනතාවගේ විමුක්ති සටනට නායකත්වය දීමයි. නිදහසින් පසු ශ්රී ලංකාව පාලනය කර විනාශ කළ හැත්තෑ හය වසරක දූෂිත දේශපාලන ශාපයෙන් රට නිදහස් කර ඇත. අද එම මෙහෙවර නව පරිච්ඡේදයකට පිවිසෙයි.
දැන් අපි එම විප්ලවවාදී ශක්තියම අවසාන විමුක්ති ක්රියාව දෙසට යටත් විජිතවාදයේ කල් පවතින දම්වැල්වලින් අපගේ දරුවන් මුදා ගැනීම සහ ථෙරවාද බුද්ධාගමේ මානුෂීය මූලධර්ම මත පදනම් වූ දයානුකම්පිත සමාජයක් ගොඩනැගීම දෙසට යොමු කළ යුතුය. අපගේ ආගම, අපගේ නීතිය සහ අපගේ සංස්කෘතිය නැවත ලබා ගැනීමට කාලය එලඹ තිබේ.
යටත් විජිත ජයග්රහණයට පෙර, ශ්රී ලංකාවේ පාලනය සදහා පිළියෙල කරන ලද නීති සප්රදායක් තිබුණු අතර අතර, එහි අවසාන සටහන ප්රකාශනය වූයේ මහනුවර යුගයේ “නිති නිඝණ්ඩුව” යි. එහි පදනම අවිහිංසාව, දයාව, අනුකම්පාව හා කරුණාවයි. අපගේ මුතුන් මිත්තන් කෲරත්වයෙන් නොව අහිංසාව පෙරදැඩි කොටගත් ප්රඥාවෙන් ශික්ෂණය ඇති කළහ; ඔවුන් බියෙන් නොව ඉවසීමෙන් අධ්යාපනය ලබා දුන්හ.
යටත් විජිතවාදය එම සදාචාරාත්මක ක්රමය උඩු යටිකුරු කළේය. ඉංග්රීසි උසාවිවල උපත ලැබූ නීති අපගේ ජනතාව මත පටවන ලදී. දරුවන්ට ශාරීරිකව දඬුවම් කිරීම සාධාරණීකරණය කරන මූලධර්මය එසේ ආනයනය කරන ලද නීතියකි. එම නීතියේ භාවිතය අපගේ ජාතික චරිතයට ගැඹුරු හානියක් සිදු කර ඇත. නූතන විද්යාව දැන් අපගේ මුතුන් මිත්තන් එදා දැන සිටි දේ සනාථ කරයි: බියෙන් හා ප්රචණ්ඩත්වයෙන් හැදී වැඩුණු දරුවන් ආත්ම විශ්වාසයක් හෝ නිර්මාණශීලීත්වයක් නොමැති වැඩිහිටියන් බවට පත්වේ.
ජේවීපී සිය ඓතිහාසික මෙහෙවර සම්පූර්ණ කිරීමට නම්, එය දැන් අපගේ සදාචාරාත්මක හා සංස්කෘතික ස්වෛරීභාවය නැවත ලබා ගැනීමේ අරගලයට නායකත්වය දිය යුතුය. යටත් විජිත අවශේෂවලින් අපගේ නීති පිරිසිදු කර සමාජයේ සංවිධානාත්මක මූලධර්මය ලෙස අවිහින්සාව, දයාව හා අනුකම්පාව නැවත ස්ථාපිත කළ යුතුය.
අපි කලයුත්තේ කුමක්ද?
මෙම විමුක්ති සටන අපේ අනිකුත් විමුක්ති සටන් වලට වඩා වෙනස්ය. එහි යුධ පිටිය මනසයි. එහි අරමුණ ආකල්ප සහ වටිනාකම් වල පරිවර්තනයයි. සැබෑ විමුක්තිය පැමිණෙන්නේ නිවැරදි දැක්ම සහ අවබෝධය, සම්මා දිට්ඨි තුළින් පමණි.
බෞද්ධ විද්වතුන් ජාතියට මතක් කර දිය යුත්තේ විනය උපදින්නේ අවිහිංසාව, අනුකම්පාව, දයාව සහ කරුණාවෙන් මිස කෲරත්වයෙන් නොවන බවයි. නීතිඥයින් අපගේ නීතිවල යටත් විජිත අවශේෂ හෙළි කළ යුතුය. ගුරුවරුන් ප්රතිගාමී වෘත්තීය සමිති ප්රතික්ෂේප කර දරුවා ආරක්ෂා කිරීම ඔවුන්ගේ සදාචාරාත්මක යුතුකම බව තහවුරු කළ යුතුය. වෛද්යවරුන් කතා කළ යුතුය, නිහඬව නොසිටිය යුතුය, මන්ද ඔවුන් සියල්ලටම වඩා ප්රචණ්ඩත්වය ඇති කරන තුවාල තේරුම් ගනී.
අපේ දරුවන් අධිරාජ්යවාදයේ අවසාන අංශු වලින් නිදහස් කර අපගේ සදාචාරාත්මක උරුමය නැවත ලබා ගැනීමට ජාතියක් ලෙස නැගී සිටිමු. මෙය අවසාන විමුක්ති සටනයි.
සටහන – | ළමා රෝග විශේෂඥ වෛද්ය ලලිත් චන්ද්රකාන්ත <lalith@doctors.org.uk>
